Zrozumienie hospicjum – niepełne wykorzystanie opcji na końcowy rozdział życia ad

W swoim pierwszym stanowisku na temat raka i umierania, Amerykańskie Towarzystwo Onkologii Klinicznej przyznało, że wielu onkologów i innych lekarzy uważa śmierć pacjenta za zawodową porażkę.5 Wielu obawia się, że zniszczą oni nadzieję swoich pacjentów, które według lekarzy leży jedynie w wysiłkach zmierzających do zwiększenia ilości, a nie jakości życia. Co więcej, lekarze przechodzą niewielki trening we współczującej dyskusji na temat złych wieści. Ale być może najważniejszym czynnikiem jest to, że lekarze postrzegają opiekę hospicyjną jako coś zarezerwowanego dla umierających wkrótce, a nie jako usługę mającą na celu pomóc ludziom żyć tak dobrze, jak to możliwe w obliczu zaawansowanej nieuleczalnej choroby. Medicare Hospicjum Wytyczne dla wybranych diagnoz. Aby określić uprawnienia, lekarz prowadzący i dyrektor medyczny hospicjum muszą poświadczyć, że zgodnie z ich najlepszą oceną, prawdopodobieństwo zgonu jest większe niż 6 miesięcy. Odpowiedzialność za określenie bieżących uprawnień należy do dyrektora. Aby pomóc lekarzom w prognozowaniu, Medicare zapewnia ogólne wytyczne dla wielu schorzeń (patrz ramka), ale te wytyczne nie stanowią trudnych wymagań. Współistniejące warunki lub wyjątkowo szybki spadek funkcjonalności mogą przeważyć nad ścisłym przestrzeganiem pisemnych wymagań.
Po zapisaniu, plan opieki jest opracowywany zgodnie z potrzebami i życzeniami pacjenta i rodziny, często ograniczany przez obecność lub nieobecność opiekunów do udziału w codziennej opiece. Głównym celem jest zadbanie o to, aby agresywnie zająć się bólem i takimi objawami, jak bezsenność, duszność, depresja, zaparcia, pobudzenie, nudności oraz emocjonalny i duchowy dystres. Większość opieki klinicznej zapewnia pielęgniarka hospicyjna, a zdecydowana większość pacjentów nie jest postrzegana przez lekarza. Plan opieki pana G. obejmował kontynuowanie stosowania dużych dawek furosemidu, dodawanie lorazepamu w małej dawce w przypadku lęku, który zwykle towarzyszy duszności, oraz inicjowanie płynnych opioidów w małych dawkach, będących podstawą w opanowywaniu duszności.
Aby zaspokoić niemedyczne potrzeby pana G., doradca zdrowia w domu zapewniał pomoc w zakresie higieny osobistej i ubierania się przez godzinę dziennie, 5 dni w tygodniu. Pracownik socjalny hospicjum zaproponował, że będzie prowadził sklep z artykułami wolontariackimi i zapewni towarzystwo. Pracownik opieki społecznej rozmawiał również z rodziną i dostrzegł potrzebę rozwiązania problemu niepokoju pana G. i obaw żony o przyszłość. Zwracając uwagę, że pan G. miał obawy, czy Bóg karze go za przeszłe czyny, zachęcała do odwiedzin kapelana hospicjów.
Hospicjum podkreśla interdyscyplinarne podejście do opieki. W większości przypadków, co najmniej raz na dwa tygodnie, zespół hospicjów – pielęgniarki, pracownicy socjalni, doradca duszpasterski, koordynator ds. Żałoby i dyrektor medyczny – spotykają się, aby omówić potrzeby pacjenta i rodziny. W międzyczasie pielęgniarki wzywają lekarzy prowadzących z ich zaleceniami.
Jednym z poważnych wyzwań w opiece hospicyjnej jest to, że lekarze zwykle otrzymują niewielkie lub żadne szkolenie w zakresie stosowania leków przeciwbólowych i objawowych, a zatem polegają na domniemanym poziomie wiedzy specjalistycznej pielęgniarki hospicyjnej.
[patrz też: zasłużony dawca krwi przywileje, jak obliczyć procent tłuszczu, aptt cena ]