Wstępne badanie diltiazemu w zapobieganiu chorobie niedokrwiennej serca u osób po przeszczepieniu serca ad

Cyklosporynę podawano w dawce od 2 do 8 mg na kilogram masy ciała na dobę, z ciągłym dostosowaniem, aby utrzymać minimalny poziom we krwi od 7,5 do 22,5 .g na decylitr mierzony testem radioimmunologicznym. Pacjenci otrzymywali od do 2 mg azatiopryny na kilogram dziennie, dostosowanej tak, aby utrzymać liczbę białych krwinek od 4500 do 6000 na milimetr sześcienny (4,5 do 6,0 × 109 na litr), a prednizon w dawce podtrzymującej 0,1 do 0,2 mg na kilogram dziennie. Epizody umiarkowanego odrzucenia leczono zwiększonymi dawkami prednizonu i, w opornych przypadkach, króliczą globuliną antymitocytową lub OKT3. Cineangiografia
Wszyscy pacjenci przeszli wybiórczą arteriografię tętniczą na linii podstawowej (mediana, 19 dni po transplantacji), a następnie co rok. Średnice cylindrycznych metalowych znaczników w pobliżu końcówki cewnika dostarczyły współczynniki skalowania do pomiaru średnic luminalnych. Klinograficzne kąty projekcji zastosowane w arteriografii linii podstawowej zostały odnotowane i były replikowane na kolejnych angiogramach. Podjęzykowa nitrogliceryna (0,4 mg) została podana przed wstrzyknięciem materiału kontrastowego, aby zminimalizować wahania tonażu naczynia i poprawić wizualizację. Diltiazem był wstrzymywany przez 24 godziny (siedem okresów półtrwania) przed każdą procedurą.
Wszystkie kolejne tętnicze arteriogramy były analizowane przez jednego recenzenta pod kątem obecności lub nieobecności choroby wieńcowej w przeszczepionym sercu; jeśli wykryto nieprawidłowość, obecność lub brak choroby ustalono w drodze konsensusu przez dwóch angiografów. Recenzenci byli zaślepieni na zadania leczenia pacjentów i terapię lekową, ale nie na sekwencję arteriogramów. Serialowe filmy cineangiograficzne porównano obok siebie, przy użyciu dwóch projektorów. Diagnozę choroby wieńcowej w przeszczepionym sercu wykonano, jeśli widoczne były objawy choroby wieńcowej, w tym drobne nieregularności światła. Spośród 106 angiogramów linii podstawowej, 3 wykazywały nieprawidłowości. W przypadku tych trzech pacjentów rozwój choroby został zdefiniowany jako dowód nowych nieprawidłowości w innym miejscu.
Średnicę światła tętnicy wieńcowej zmierzono za pomocą komputerowej, skomputeryzowanej detekcji krawędzi21 zdigitalizowanych obrazów z 35-mm kinematograficznego mechanizmu przenoszenia filmu zamontowanego na ruchomym stole. Ramki końcoworozkurczowe zostały zidentyfikowane, a ramka została powiększona (x3,5) i przetworzona na postać cyfrową za pomocą kamery o wysokiej rozdzielczości podłączonej do modułu pobierającego ramki wideo zainstalowanego w komputerze osobistym. Wszystkie odpowiednio zwizualizowane części prawej i lewej tętnicy wieńcowej o średnicy powyżej 1,0 mm zidentyfikowano na początkowym angiogramie na podstawie punktów gałęzi tętnic wieńcowych. Tylko te segmenty, w identycznych długościach (zakres od 2,5 do 30,0 mm), były mierzone na kolejnych angiogramach. Zastosowano ręcznie rysowane szkice i powiększone odbitki fotograficzne wszystkich mierzonych segmentów, aby zapewnić identyczne segmenty na seryjnych angiogramach.
Wygenerowane komputerowo reprezentacje granic naczyniowych zidentyfikowano jako punkty maksymalnej zmiany gęstości obrazu wzdłuż szeregu profili prostopadłych do długiej osi naczynia. Gdy algorytm komputerowy nie był w stanie rozwiązać granic naczyń w obszarach hałasu lub przejścia statku, krótkie odcinki granicy były edytowane ręcznie
[podobne: kosmetyczka dla mężczyzn, zielone koktajle odchudzające, jak obliczyć procent tłuszczu ]