Wpływ surowicy hormonalnej i fibrozy szpiku kostnego na odpowiedź na erytropoetynę w mocznicy ad

Podział ten był oparty na wynikach wcześniejszego badania, w którym 75 do 80 procent pacjentów osiągnęło swój docelowy hematokryt z mniej niż 100 jednostkami erytropoetyny na kilogram trzy razy w tygodniu3. Badanie zostało zatwierdzone przez komisję ds. Praw człowieka w instytucjonalnej komisji rewizyjnej, a wszyscy pacjenci wyrazili świadomą zgodę. Pacjenci otrzymywali dializę z wysokoprzepływowymi błonami polisulfonowymi w czasie badania. Adekwatność dializy oceniono przez pomiar stężenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznikowego. Pacjenci otrzymywali doustne żelazo lub dożylną terapię dekstranem żelaza, gdy było to konieczne, aby utrzymać stężenie ferrytyny w surowicy większe niż 100 ng na mililitr i wysycenie transferyny w surowicy o więcej niż 20 procent.
Stężenie wapnia, fosforanów, kreatyniny, azotu mocznikowego i alkalicznej fosfatazy oznaczano standardowymi metodami w laboratorium szpitalnym. Oznaczano poziom aluminium w surowicy metodą spektrofotometrii absorpcji atomowej. Poziom nienaruszonego parathormonu w surowicy mierzono za pomocą dwustopniowego testu immunoradiometrycznego (parathormometr Allegro Intact, Nichols Institute, San Juan Capistrano, CA). Surowicę 25-hydroksywitaminę D zmierzono za pomocą testu radioimmunologicznego po wstępnej ekstrakcji etanolem za pomocą zestawów otrzymanych z Instytutu Nicholsa, a 1,25-dihydroksywitaminę D zmierzono za pomocą testu radioreceptorowego z zestawami otrzymanymi z Incstar (Stillwater, Min.). Wszystkie próbki zebrano bezpośrednio przed poddaniem hemodializie.
Biopsje grzebienia biodrowego wykonywano po podwójnym znakowaniu tetracykliną in vivo za pomocą 3-mm igły Jamshidi w przednim górnym grzbiecie biodrowym7. Ilościowa analiza histomorfometryczna kości została przeprowadzona, jak opisano wcześniej, 8 przez badacza, który nie miał klinicznych, biochemicznych lub terapeutycznych informacji o pacjentach z badania. Oprócz rutynowych pomiarów histomorfometrycznych mierzono obszary zwłóknienia szpiku i wyrażano jako procent przestrzeni szpiku kostnego. Zmierzono zakres glinu kostnego ze stopniem spolaryzowanym na czole mineralizacji, wykazany za pomocą zmodyfikowanej metody z użyciem kwasu trójkarboksylowego auryny9, a wyniki wyrażono jako ułamek powierzchni osteoidalnej. Powierzchnia osteoklastu została wyrażona jako ułamek zmineralizowanej powierzchni kości (normalny zakres, od 0,1 do 2,3 procent). Zawartość żelaza szpikowego, wykazana przez żelazne zabarwienie Gomori, została wyrażona jako ułamek powierzchni osteoidalnej.
Analizę statystyczną przeprowadzono z niesparowanymi testami t dla pomiarów demograficznych i biochemicznych oraz z nieparametrycznymi testami Manna-Whitneya dla pomiarów histomorfometrycznych kości. Do oceny korelacji zastosowano prostą analizę regresji.
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka 18 pacjentów poddawanych hemodializie, którzy otrzymali długotrwałą terapię erytropoetynową. Tabela 2. Tabela 2. Wartości hematologiczne u 18 pacjentów poddanych hemodializie, którzy otrzymali długoterminową terapię erytropoetynową. Tabela 3. Tabela 3. Wartości biochemiczne surowicy u 18 pacjentów poddawanych hemodializie, którzy otrzymali długoterminową terapię erytropoetynową. Średnia (. SD) dawka erytropoetyny wymaganej do utrzymania docelowego hematokrytu wynosiła 174 . 33 jednostki na kilogram dożylnie trzy razy w tygodniu (zakres od 125 do 219) w grupie o słabej odpowiedzi i 56 . 18 jednostek na kilogram (zakres, 30 do 85) w grupie dobrej odpowiedzi
[więcej w: olx czersk, sauna sucha jak korzystać, endokorona ]