Wpływ surowicy hormonalnej i fibrozy szpiku kostnego na odpowiedź na erytropoetynę w mocznicy ad 5

Ponadto odnotowano poprawę niedokrwistości po paratyroidektomii zarówno u pacjentów z ciężką osteodystrofią nerkową13,14,18,19, jak iz tymi z pierwotną nadczynnością przytarczyc15,17. Ponadto stwierdzono istotną korelację między stężeniem hemoglobiny i fosfatazą alkaliczną w surowicy (wskaźnikiem ciężkości choroby kości) u pacjentów z pierwotną nadczynnością przytarczyc z niewydolnością nerek o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego17. Te obserwacje i wyniki naszych badań sugerują, że nadmierne wydzielanie parathormonu prowadzi do zwłóknienia szpiku kostnego i w konsekwencji do interferencji z erytropoezą. Bezpośrednie hamujące działanie parathormonu na erytropoezę odnotowano w jednym badaniu20, ale nie zostało to potwierdzone przez innych21, 22. Alternatywnie parathormon może hamować wytwarzanie erytropoetyny przez nerki lub nadnercze, ponieważ stężenie erytropoetyny w surowicy wzrasta po paratyroidektomii u niektórych pacjentów z mocznicą14. Inne potencjalne efekty pośredniczone przez parathormon obejmują zmiany w pozakomórkowych i wewnątrzkomórkowych poziomach wapnia i fosforanów, uwalnianie cytokin przez osteoklasty lub resorpcję kości i zmniejszoną reakcję erytropoetycznych komórek progenitorowych na egzogenną erytropoetynę. Jednakże erytropoetyna nie miała wpływu na cechy histomorfometryczne kości w ostatnim badaniu23. Niedokrwistość spowodowana zwiększonym obciążeniem glinem została dobrze scharakteryzowana i wydaje się, że wiąże się z wadą stosowania żelaza. Terapia z deferoksaminą łagodzi niedokrwistość wywołaną przez aluminium24. Odpowiedź na deferoksaminę zależy od endogennej sekrecji erytropoetyny, 24 jednak jest to stwierdzenie, które jest istotne dla tego badania, jak również do leczenia niedokrwistości związanej z glinem z egzogenną erytropoetyną. Rzeczywiście, odnotowano indukowaną glinem oporność na terapię erytropoetyną, a jednoczesne leczenie deferoksaminą i erytropoetyną zwiększa odpowiedź erytropoetyczną na erytropoetynę25. Jednakże nie znaleźliśmy żadnych różnic w wartościach glinu w surowicy i wartościach glinu kostnego w obu grupach w naszym badaniu.
Pomimo braku korelacji między wymaganiami erytropoetyny a stężeniem parathormonu w surowicy lub fosfatazy alkalicznej dawka erytropoetyny korelowała istotnie z kostnym działaniem nadmiaru parathormonu (Tabela 5). Pojawiła się nawet sugestia zależności dawka-odpowiedź między dawką erytropoetyny a stopniem zwłóknienia szpiku kostnego, niezależnie od wartości glinu w surowicy krwi lub aluminium kości. Brak związku między dawką erytropoetyny a stężeniem parathormonu w surowicy (tabela 5) nie jest zaskakujący, ponieważ wpływ nadmiaru parathormonu na erytropoezę jest ostatecznie mediowany przez zwłóknienie szpiku kostnego. Niewielka liczba badanych pacjentów, duże różnice w stężeniach parathormonu w surowicy oraz większa wrażliwość analizy histomorfometrycznej kości w wykrywaniu okultystycznej choroby przytarczyc26 mogą również tłumaczyć brak związku między stężeniem parathormonu w surowicy a wymaganiami dotyczącymi erytropoetyny.
Związek pomiędzy wymaganiami erytropoetyny a wartościami stwardniałego żelaza szpikowego (Tabela 5) wymaga dalszych badań
[patrz też: zielone koktajle odchudzające, lekarz od hemoroidów, olx milicz ]